சேற்றுக்குள் புதைந்த வீடுகள், அழிந்த விளைநிலங்கள்: நேபாள வெள்ளத்தின் கொடூர சாட்சியம்

எழுதியவர்: Devansh Mittal , Tashi Tobgyal புதன்கிழமை காலை வரை, ‘1 நம்பர் புல்’ என்பது நேபாளத்தின் நுவாகோட் மாவட்டத்தில் உள்ள பள்ளத்தாக்குப் பகுதியில், போட்டேகோஷி ஆற்றின் கரையில் அமைந்திருந்த ஒரு அமைதியான, ரம்மியமான கிராமமாக இருந்தது. இன்று, அப்பகுதியில் உள்ள பல இடங்களைப் போலவே, இந்த இடமும் சேறு மற்றும் இடிபாடுகளுக்குள் மூழ்கிக் கிடக்கிறது. ஏழு வீடுகள் மட்டுமே இடிந்து விழாமல் எஞ்சியுள்ளன; அவற்றில் மூன்று வீடுகள் இரண்டாவது மாடி வரை சேற்றில் புதைந்துள்ளன. நெல் மற்றும் சோள வயல்களும், வாழை மற்றும் ஆப்பிள் தோட்டங்களும் முற்றிலுமாக அழிந்துவிட்டன. ஒரு வீட்டின் கூரையின் மீது சிதைந்த வாழை மரங்கள் விழுந்து கிடக்கின்றன. அதே வேளையில், இலைகளற்ற மாமரத்தின் தண்டும் கிளைகளும் சேறால் மூடப்பட்டு நிற்கின்றன. அப்பகுதியில் உள்ள திரிசூலி நீர்மின் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக, ஆற்றின் குறுக்கே செல்லும் ஒரு பாலத்தின் பெயரிலிருந்தே இந்த கிராமத்திற்கு இப்பெயர் வந்தது. சுமார் ஆறு தசாப்தங்களுக்கு முன்பு தொடங்கப்பட்ட இந்தத் திட்டம், இந்தியா மற்றும் நேபாளத்தால் கூட்டு முயற்சியில் உருவாக்கப்பட்ட முதல் திட்டங்களில் ஒன்றாகும். ஆற்றின் குறுக்கே உள்ள அணைகளின் மதகுகள், கிராமத்தின் பெயருக்குக் காரணமான பாலம் மற்றும் எல்லை மாவட்டமான ரசுவாவுக்குச் செல்லும் மூன்று வழிச்சாலை ஆகியவை சேறு மற்றும் இடிபாடுகளின் அடியில் புதைந்துபோய், இப்போது கட்புலனாகாதவாறு மாறியுள்ளன. புதன்கிழமை காலை வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்பட்டபோது, தான் காலை உணவு உண்பதற்காக அமர்ந்திருந்ததாக அப்பகுதியில் வசிக்கும் 60 வயதான துவாரகா நாத் பியாகுரியால் நினைவுகூர்கிறார். அவர் ஆற்றுப் படுக்கையிலிருந்து சுமார் 30 மீட்டரும், திரிசூலி நீர்மின் திட்டத்தின் மதகுகளிலிருந்து கீழ்நோக்கி சுமார் 500 மீட்டரும் தொலைவில் உள்ள தனது வீட்டின் மூன்றாவது மாடியில் இருந்தார். அவர் முதலில் ஒரு உரத்த சத்தத்தைக் கேட்டதாகக் கூறுகிறார். “நான் எழுந்து ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தேன். இப்படி ஒரு காட்சியை நான் பார்த்ததே இல்லை, கருப்பு நீர் போன்ற ஒரு சுவர் வடிவில் பாய்ந்து வந்துகொண்டிருந்தது,” என்று அவர் கூறுகிறார். இந்த செய்தியை ஆங்கிலத்தில் படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும். பியாகுரியால் தனது குடும்பத்தினரை உடனடியாக வெளியேறி பள்ளத்தாக்கின் மேல் பகுதிக்கு ஓடுமாறு கத்தியுள்ளார். அவர்களில் ஏழு பேர் உயிர் தப்பிய நிலையில், அவரது மூத்த மருமகள் பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் செல்ல முடியாமல் உயிரிழந்தார். சில நிமிடங்களிலேயே, தனது குடும்பத்தினர் தலைமுறை தலைமுறையாக நெல் மற்றும் சோளம் பயிரிட்ட வயல்கள், அவர்களின் வாழை மற்றும் மாந்தோட்டங்கள், கோழிப்பண்ணை மற்றும் ஒரு டிராக்டர் ஆகியவற்றை வெள்ள நீர் விழுங்கிவிட்டதாக அவர் கூறுகிறார். சனிக்கிழமையன்று, பியாகுரியாலும் அவரது மனைவியும் மலைகளிலிருந்து கீழே இறங்கி தங்கள் வீட்டிற்கு வந்தபோது, அவர்களால் சேறால் மூடப்பட்ட சில துணிகளை மட்டுமே மீட்டெடுக்க முடிந்தது. “ஆறு பலமுறை பெருக்கெடுத்து ஓடுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். கடந்த ஆண்டு கூட, எங்கள் நெற்பயிரில் பாதி நீரில் மூழ்கியது. ஆனால், இப்படி ஒரு வெள்ளத்தை நான் பார்த்ததே இல்லை; என் பெற்றோரோ அல்லது தாத்தா பாட்டியோ கூட இப்படி ஒன்று நடந்ததாகக் கூறியதை நான் கேட்டதில்லை,” என்று அவர் கூறுகிறார். “இப்போது எங்களிடம் எதுவும் எஞ்சவில்லை, நாங்கள் அணிந்திருந்த ஆடைகளும், இன்று எடுத்த இந்த ஆடைகளும் மட்டுமே உள்ளன,” என்று அவர் கூறுகிறார். முன்பு சுமார் 19 வீடுகளுடன் 150 பேர்கள், ஒரு கோவில், ஒரு கூட்டுறவு வங்கி கிளை, ஒரு மளிகைக் கடை மற்றும் ஒரு மயான அமைதியுடன் இருந்த அப்பகுதியில் தற்போது ஒரு விசித்திரமான அமைதி குடி கொண்டுள்ளது. அங்கு வசித்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் இப்போது மேடான பகுதிக்குச் சென்றுவிட்டனர். சனிக்கிழமையன்று அப்பகுதியில் இருந்த சிலரில் பியாகுரியாலின் உறவினரான சீதாவும் ஒருவர். தனது வீடு இருந்த இடத்தைப் பார்க்கும்போது, அவரால் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. “நான் கீழே வந்து ஒருமுறை பார்க்க வேண்டியிருந்தது,” என்கிறார் வெள்ளத்தில் தனது மருமகளையும் பேத்தியையும் இழந்த சீதா. இருப்பினும், பியாகுரியால் ஏற்கனவே அடுத்தகட்ட திட்டமிடலில் ஈடுபட்டுள்ளார். “என்னால் என் வாழ்க்கையை வாழ வேறு வழியில்லை. அந்த நாளைப் பற்றியே நான் யோசித்துக்கொண்டிருந்தால், என்னால் உயிர் வாழ முடியாது,” என்று வெள்ளத்தில் உயிர் தப்பிய உள்ளூர் நாய் 'கைரே' உடன் விளையாடியபடி அவர் கூறுகிறார். அவரது வீட்டின் மூன்றாவது மாடியில், புதன்கிழமை காலை அவர் சாப்பிடுவதற்காக விட்டுச் சென்ற உணவு சாதம், பருப்பு மற்றும் சில காய்கறிகள் இன்னும் அப்படியே இருக்கின்றன.