கணவன் வன்முறை, திருமண உறவில் இருந்து தப்பியவர்; இந்திய சினிமாவின் முதல் பெண் நடிகை: யார் இந்த துர்காபாய் கமத்?

எழுதியவர்: ஜோதி ஜா சினிமா நடிகர்கள் நட்சத்திரங்களாக மாறுவதற்கு பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பே, பாலிவுட்டில் முறையான ஆடிஷன்கள், ஏஜென்ட்கள், காஸ்டிங் அழைப்புகள் போன்ற அமைப்புகள் உருவாகுவதற்கு முன்பே, ஒரு நடிகரின் வெற்றி அல்லது தோல்வியை வசூல் சாதனைகளால் அளவிடுவதற்கு முன்பே, திரைப்படத் துறைக்குள் நுழைவதே குறிப்பாக ஒரு பெண்ணைப் பொறுத்தவரை ஒரு கிளர்ச்சிச் செயலாகக் கருதப்பட்டது. இந்த செய்தியை ஆங்கிலத்தில் படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும்: 1913ஆம் ஆண்டு தாதாசாகேப் பால்கே ‘மோஹினி பஸ்மாசுர்’ திரைப்படப் பணிகளைத் தொடங்கியபோது, இந்திய சினிமா தனது ஆரம்ப நிலையிலேயே இருந்தது. அவரது முதல் திரைப்படமான ‘ராஜா ஹரிச்சந்திரா’ அதே ஆண்டின் தொடக்கத்தில் வெளியானது. ஆனால் அந்தப் படத்தை உருவாக்கியபோது பால்கே எதிர்கொண்ட மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்று, நடிக்கத் தயாராக இருந்த பெண்களைக் கண்டுபிடிப்பதாகும். ‘ராஜா ஹரிச்சந்திரா’ படத்தில் தாராமதி கதாபாத்திரத்தில் ஒரு ஆணான அன்னா சாலுங்கே நடித்தார். புதிதாக உருவாகி வந்ததும், சமூகத்தால் சந்தேகத்துடன் பார்க்கப்பட்டதுமான இந்தத் தொழிலுக்குள் வருவதற்கு ஒரு பெண்ணைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினமாக இருந்ததாக வரலாற்றுக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. ஆனால், தனது அடுத்த படத்தில் பெண் நடிகைகள் இருக்க வேண்டும் என்பதில் பால்கே உறுதியாக இருந்தார். அப்போது எதிர்பாராத விதமாக, ஒரு தாயும் அவரது இளம் மகளும் அவரது வாழ்க்கையில் நுழைந்தனர். கதவைத் திறந்த பெண் அந்தக் காலகட்டத்தில் சித்தாகர்ஷக் நாடக கம்பெனி என்ற நாடகக் குழு நாசிக்கிற்கு வந்தது. ரகுநாத்ராவ் கோகலே என்பவருக்குச் சொந்தமான அந்த நாடகக் குழுவிடம் பால்கே மிகவும் அவசரமாகத் தேடிய பெண் கலைஞர்கள் இருந்தனர். அவர்களில் துர்காபாய் காமத் மற்றும் அவரது மகள் கமலாபாய் கோகலே ஆகியோர் இருந்தனர். திரைப்பட இயக்குநர் ரீனா மோகன் இயக்கிய ‘கமலாபாய்’ (1992) ஆவணப்படத்தில் கமலாபாய் கூறிய நினைவுகளின்படி, தாதாசாகேப் பால்கே தொடர்ந்து நாடகங்களைப் பார்த்து வந்ததுடன், இசையிலும் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். அந்த நாடகக் குழு தற்காலிகமாக மூடப்படவிருந்த நிலையில், பால்கே ரகுநாத்ராவை அணுகி ஒரு கோரிக்கை வைத்தார். நாடகக் குழு மூடப்பட்டிருக்கும் காலத்தில் துர்காபாயும் கமலாபாயும் தனது திரைப்படத்தில் நடிக்க அனுமதிப்பாரா என்று கேட்டார். அவரின் கோரிக்கையை ஏற்று ரகுநாத்ராவ் சம்மதித்தார். ‘மோஹினி பஸ்மாசுர்’ திரைப்படத்தில் துர்காபாய் பார்வதி கதாபாத்திரத்திலும், கமலாபாய் மோஹினி கதாபாத்திரத்திலும் நடித்தனர். அந்த முடிவின் மூலம் துர்காபாய் காமத், இந்தியாவின் முதல் பெண் திரைப்பட நடிகையாக பரவலாக அறியப்பட்டார். இன்று இது ஒரு சிறிய வரலாற்றுக் குறிப்பாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அப்போது அது அப்படியல்ல. நடிப்பு என்பது அவமதிப்பாகக் கருதப்பட்ட காலம் 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இருந்த இந்தியா இன்றைய இந்தியாவிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. பல சமூகங்களில் பெண்கள் வீட்டை விட்டு வெளியே சென்று வேலை செய்வதே ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத ஒன்றாக இருந்தது. அதிலும் நடிப்புத் தொழில் மிகவும் அவமதிப்புக்குரியதாகக் கருதப்பட்டது. நாடகம் மற்றும் சினிமாவில் பெண்கள் நடிப்பதைச் சுற்றி கடுமையான சமூகக் களங்கம் நிலவியது. இதனால் பெண் கதாபாத்திரங்களில் பெரும்பாலும் ஆண்களே நடித்தனர். ‘ராஜா ஹரிச்சந்திரா’ படத்திற்காக நடிகர்களைத் தேடும்போது தாதாசாகேப் பால்கே எதிர்கொண்ட சிரமங்களே அக்காலத் திரைப்படத் துறையின் நிலை எவ்வளவு ஆரம்ப நிலையில் இருந்தது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. சியாசத் வெளியிட்டிருந்த விளம்பரத்தின் படி, பால்கே வெளியிட்ட நடிகர்கள் தேர்வு அறிவிப்பில், “நடிகர்கள், தச்சர்கள், சலவைத் தொழிலாளர்கள், முடிதிருத்துபவர்கள் மற்றும் ஓவியர்கள் தேவை” என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. குடிகாரர்கள், ஊர் சுற்றுபவர்கள் அல்லது தோற்றத்தில் அழகற்றவர்கள் நடிகர் பணிக்கு விண்ணப்பிக்க வேண்டாம் என்றும், அழகாக இருப்பவர்கள் பேச முடியாதவர்களாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்றும் அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. இன்று இது நகைச்சுவையாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அந்த வித்தியாசமான விளம்பரத்துக்குப் பின்னால் ஒரு தீவிரமான பிரச்சினை இருந்தது. இந்தப் புதிய தொழிலுக்குள் வரத் தயாராக இருந்தவர்களே போதுமான அளவில் இல்லை. குறிப்பாக பெண்களுக்கு இந்தத் தடைகள் இன்னும் அதிகமாக இருந்தன. துர்காபாய் காமத் ஒரு திரைப்படத்தில் நடிக்க ஒரு கதாபாத்திரத்தை மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. பெண்களுக்காக சமூகமே இன்னும் ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒரு தொழிலுக்குள் அவர் நுழைந்தார். அதற்காக அவர் ஒரு விலையையும் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. “என் தந்தை நல்ல மனிதர் இல்லை” துர்காபாய் காமத்தின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றி நமக்குத் தெரிந்த பெரும்பாலான தகவல்கள், அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் எழுதப்பட்ட ஆவணங்களிலிருந்து கிடைத்தவை அல்ல. அவரை மிக நெருக்கமாக அறிந்த அவரது மகள் கமலாபாய் கோகலே கூறிய நினைவுகளிலிருந்தே பெரும்பாலான தகவல்கள் கிடைக்கின்றன. ரீனா மோகன் இயக்கிய ‘கமலாபாய்’ (1992) ஆவணப்படத்திற்காக எடுக்கப்பட்ட நேர்காணலில், கமலாபாய் தனது தாயைப் பற்றி விரிவாகப் பேசியுள்ளார். ஆரம்பகால இந்திய சினிமா குறித்த ரீனா மோகனின் ஆய்வுகளையும் அந்த ஆவணப்படம் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. துர்காபாயை ஒரு திறமையான கலைஞராக கமலாபாய் நினைவுகூர்ந்தார். என் தாய் ஒரு திறமையான கலைஞர். அவர் கதக் நடனம் கற்றிருந்தார். வீணை, சிதார், தபேலா ஆகியவற்றையும் வாசிப்பார். இதற்கெல்லாம் காரணம் அவரது தந்தை. அவர் கல்வியறிவும் புகழும் பெற்ற இசைக்கலைஞர். அவருடைய திறமையை என் தாய் பெற்றார்; அவரது திறமையை நான் பெற்றேன்” என்று கமலாபாய் கூறினார். தனது தாய் நடிகையாக வேண்டும் என்று விரும்பியதற்கான காரணம் என்ன என்று கேட்டபோது, கமலாபாயின் பதில் மிகவும் எளிமையாக “விதி” என்றார். பின்னர், ஒரு பாலியல் தொழிலாளியாக மாறுவதைவிட, கலை மற்றும் கலாச்சாரத்துடன் தொடர்பில் இருப்பதே சிறந்தது என்று தனது தாய் நம்பியதாக அவர் விளக்கினார். கமலாபாய் தனது குழந்தைப் பருவத்தை நினைவுகூர்ந்தபோது, அவரது தந்தையைப் பற்றிய நினைவுகள் மிகவும் வேதனையானதாக இருந்தன. என் தந்தை நல்ல மனிதர் இல்லை. அவர் என் தாயை பாதி உயிர் போகும் அளவுக்கு அடிப்பார்” என்று கமலாபாய் வெளிப்படையாகக் கூறினார். துர்காபாய் ஒரு கட்டத்தில் அந்த வன்முறையை இனிமேலும் சகித்துக்கொள்ள முடியாத நிலைக்கு வந்ததாக கமலாபாய் கூறினார். துர்காபாயிடம் அவரது மாமியார், “துர்கா, எனது நகைகளையும் ஒரு வீட்டையும் உனக்குத் தருகிறேன்” என்று கூறியதாகவும் அவர் நினைவுகூர்ந்தார். அதன்பிறகு துர்காபாயும் அவரது மகளும் அங்கிருந்து வெளியேறி, பம்பாயில் உள்ள பிரார்த்தனா சமாஜ் பகுதியில் வசிக்கத் தொடங்கினர். அங்கு அந்தத் தாயும் மகளும் தங்களுக்கென ஒரு வாழ்க்கையை உருவாக்க வேண்டியிருந்தது. துர்காபாய் நாடகத்துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். இந்த முடிவு விமர்சனத்தையும் சமூகப் புறக்கணிப்பையும் கொண்டு வந்தது. ஆனால் அவர்களை விமர்சித்தவர்களுக்கு கமலாபாய் அளித்த பதில் மிகவும் இயல்பானதாக இருந்தது. தனது தாய் எதிர்கொண்ட விமர்சனங்களைப் பற்றி கேட்டபோது, “பேசுபவர்களின் வாயை அடைக்க எந்த மருந்தும் இல்லை. நாங்கள் வேறு எப்படி உயிர் பிழைத்திருக்க முடியும்?” என்றார். அதன்பிறகு கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்வி, துர்காபாய் எதிர்கொண்ட சூழ்நிலையை வரலாற்றுக் குறிப்புகளைக் காட்டிலும் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது: நானும் என் தாயும் தனியாக இருந்தோம். எங்களை யார் பார்த்துக்கொள்வார்கள்?” துர்காபாய் காமத் தொழில்முறை நாடகத்துறையிலும் பின்னர் சினிமாவிலும் நுழைவதற்கு முன் அவர் எதிர்கொண்ட சூழ்நிலைகளை கமலாபாயின் நினைவுகள் மிக நெருக்கமாக வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலான காலத்திற்குப் பிறகு, துர்காபாயின் முடிவை ஒரு பிரமாண்டமான சினிமா வாழ்க்கையின் தொடக்கமாகப் பார்ப்பது எளிது. ஆனால் அவரைப் பொறுத்தவரை அது அதைவிட அடிப்படையான ஒன்றாக இருந்திருக்க வேண்டும். அது உயிர் பிழைப்பதற்கான போராட்டம். அந்த உயிர்வாழ்வு இறுதியில் ஒரு தொழிலாக மாறியது. சினிமாவுக்கு முன்பு நாடகம் துர்காபாய் காமத் தாதாசாகேப் பால்கே திரைப்படத்தில் தற்செயலாகத் தேர்வு செய்யப்பட்ட ஒருவர் அல்ல. அவர் ஏற்கனவே திறமையான கலைஞராக இருந்தார். அதே நேர்காணலில் கமலாபாய் கோகலே, தனது தாயின் மேடைப் பணிகளை நினைவுகூர்ந்தார். துர்காபாய் உரைநாடகங்களில் நடித்ததுடன், ஷேக்ஸ்பியரின் படைப்புகளின் மொழிபெயர்ப்புகள் மற்றும் தழுவல்களிலும் நடித்தார். ‘கிங் லியர்’, ‘மக்பத்’ உள்ளிட்ட நாடகங்களில் அவர் நடித்தார். ‘ஒத்தெல்லோ’ நாடகத்தில் ஒத்தெல்லோவின் மனைவியாகவும், ‘ரோமியோ அண்ட் ஜூலியட்’ நாடகத்தில் செவிலித்தாயாகவும் நடித்தார். ‘கீசக வதம்’ நாடகத்தில் விராட மன்னனின் மனைவி சுதேஷ்ணாவாகவும் நடித்தார். கமலாபாய் தனது தாயை மிகவும் அழகான பெண்ணாக நினைவுகூர்ந்தார். ஆனால் அந்த அழகு அவரை முன்னோடியாக மாற்றவில்லை. பெண்கள் வேலை செய்யக்கூடாது என்று கருதப்பட்ட காலத்தில், வேலை செய்யத் தயாராக இருந்ததே அவரை முன்னோடியாக மாற்றியது. ஆண் கலைஞர்கள் நடிப்பை விட்டு விலகுவதாக மிரட்டல் துர்காபாய் காமத் நாடகத்துறைக்குள் வந்ததை அனைவரும் வரவேற்கவில்லை. பெண்கள் நாடகக் குழுவில் இணைந்தபோது, சில ஆண் கலைஞர்கள் குழுவை விட்டு விலகுவதாக மிரட்டியதாக கமலாபாய் கோகலே நினைவுகூர்ந்தார். அவர்களுக்கு கடுமையாக எதிர்ப்பு தெரிவித்தவர்களில் நடிகர் விநாயக்ராவ் கனேட்கர் ஒருவராக இருந்ததாக அவர் குறிப்பிட்டார். ஆனால் ஒரே ஒருவர் மட்டும் தனது முடிவிலிருந்து பின்வாங்கவில்லை. நாடகக் குழுவின் உரிமையாளரான ரகுநாத்ராவ் கோகலே, பெண்களுக்கு ஆதரவாக உறுதியாக நின்றார். வியப்பூட்டும் வகையில், பின்னர் ரகுநாத்ராவ் கமலாபாயின் வருங்கால மைத்துனராகவும் ஆனார். நாடக உலகம் துர்காபாய்க்கு ஒரு தொழிலை வழங்கியது. இப்போது அதே உலகம் அவரை சினிமாவுக்குள் அழைத்துச் செல்லவிருந்தது. தாதாசாகேப் பால்கேவை சந்தித்த தருணம் தாதாசாகேப் பால்கேவை சந்தித்த நிகழ்வைப் பற்றிய கமலாபாய் கோகலேவின் நினைவுகள் இந்தக் கதையின் மிகவும் சுவாரஸ்யமான பகுதிகளில் ஒன்றாகும். ரீனா மோகனுக்கு அளித்த நேர்காணலில், 1912-13ஆம் ஆண்டுகளில் தங்கள் நாடகக் குழு நாசிக்கில் இருந்ததாகவும், பால்கே அடிக்கடி தங்கள் நாடகங்களைப் பார்க்க வந்ததாகவும் கமலாபாய் கூறினார். நாடகக் குழு தற்காலிகமாக மூடப்படவிருப்பதை அறிந்த பால்கே, மறுநாளே அவர்களது வீட்டிற்குச் சென்று அது உண்மையா என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டார். இந்த மூடல் நான்கு அல்லது ஐந்து மாதங்கள் நீடிக்குமா என்று பால்கே கேட்டதாக கமலாபாய் நினைவுகூர்ந்தார். அது அவ்வளவு காலம் நீடிக்கும் என்று கூறப்பட்டதும், “அப்படியானால் எனக்கு ஒரு கோரிக்கை இருக்கிறது. உங்கள் நாடகக் குழு மூடப்பட்டிருக்கும் காலத்தில், இந்தப் பெண்ணையும் அவரது தாயையும் எனது திரைப்படத்தில் நடிக்க அனுமதிப்பீர்களா?” பால்கே தனது கோரிக்கையை முன்வைத்தார். ரகுநாத்ராவ் சம்மதித்தார். துர்காபாயும் கமலாபாயும் உடனடியாக அங்கிருந்து புறப்பட்டு, ‘மோஹினி பஸ்மாசுர்’ திரைப்படத்திற்கான ஒத்திகையைத் தொடங்கினர். கமலாபாய் முக்கிய நடிகர்கள் குறித்து நினைவுகூர்ந்தார். அவர் மோஹினியாகவும், அவரது தாய் பார்வதியாகவும், தத்தோபந்த் சாதே சங்கராகவும், விஷ்ணுபந்த் சானே பஸ்மாசுரனாகவும் நடித்தனர். கமலாபாயின் கூற்றுப்படி, திரைப்படத்தை அவர்கள் சுமார் ஆறு மாதங்களில் முடித்தனர். அதன் மூலம் அந்தத் தாயும் மகளும் இந்திய சினிமாவின் வரலாற்றையே மாற்றினர். துர்காபாய் சினிமாவுக்குள் நுழைந்தது மட்டுமல்ல. அவர் ஒரு கலைப் பாரம்பரியத்திற்கான அடித்தளத்தை அமைத்தார். துர்காபாயின் முடிவின் முக்கியத்துவம் அதன்பிறகு நடந்தவற்றைப் பார்க்கும்போது இன்னும் தெளிவாகிறது. அவரது மகள் கமலாபாய் ஆறு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக நீடித்த ஒரு கலைப் பயணத்தை மேற்கொண்டார். நாடகம் மற்றும் சினிமா என இரு துறைகளிலும் பணியாற்றினார். இந்தக் குடும்பத்தின் கலைப் பாரம்பரியம் கமலாபாயின் பேரனும் நடிகருமான சந்திரகாந்த் கோகலே மூலம் தொடர்ந்தது. அதன்பிறகு அடுத்த தலைமுறையாக நடிகர்கள் விக்ரம் கோகலே மற்றும் மோகன் கோகலே ஆகியோர் வந்தனர். உயிர் பிழைப்பதற்கான வழியைத் தேடிய ஒரு பெண்ணிடம் தொடங்கிய இந்தப் பயணம், இறுதியில் பல தலைமுறைகளைக் கொண்ட நடிப்புக் குடும்ப பாரம்பரியமாக மாறியது. கிட்டத்தட்ட வரலாறு மறந்த பெண் இந்திய சினிமாவில் பெண்களுக்கான கதவைத் திறக்க உதவிய ஒருவராக இருந்தபோதிலும், துர்காபாய் காமத்தைப் பற்றி வியப்பூட்டும் அளவுக்கு மிகக் குறைவான தகவல்களே கிடைக்கின்றன. அவரது பிறப்பு, திருமணம் மற்றும் வாழ்க்கையின் பிற்பகுதி குறித்து பல்வேறு முரண்பட்ட தகவல்கள் உள்ளன. சில தகவல்களின்படி, அவர் 1879ஆம் ஆண்டு பிறந்து 1997ஆம் ஆண்டு இறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் இந்தத் தேதிகளைத் தனித்தனியாக உறுதிப்படுத்துவது கடினம். இருப்பினும், கமலாபாய் கோகலேவின் நினைவுகளின்படி, துர்காபாய் காமத் வன்முறையைத் தாங்கிய ஒரு பெண். வேலை செய்ததற்காக விமர்சிக்கப்பட்ட ஒரு பெண். சமூகம் ‘மரியாதைக்குரிய பெண்கள்’ எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் சொல்லிக் கொண்டிருந்த காலத்தில் வாழ்ந்த ஒரு பெண். ஆனால், அதையெல்லாம் மீறி “நான் வேலை செய்வேன்” என்று முடிவு செய்த ஒரு பெண். இந்தியா ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு எதிராகப் போராடிக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில்தான் துர்காபாய் வாழ்ந்தார். ஒருபுறம் ஒரு நாடு காலனித்துவ ஆட்சியிலிருந்து விடுதலை கோரிக்கொண்டிருந்தபோது, அவர் தனது வாழ்க்கையில் மிகவும் அமைதியான ஆனால் முக்கியமான ஒரு போராட்டத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். வேலை செய்வதற்கான சுதந்திரம். சம்பாதிப்பதற்கான சுதந்திரம். தனது மகளை வளர்ப்பதற்கான சுதந்திரம். சமூகம் தனக்காக வகுத்திருந்த குறுகிய வாழ்க்கைத் தேர்வுகளுக்குப் பதிலாக கலையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திரம். ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலான காலத்திற்குப் பிறகு, கேள்விகள் மாறியிருக்கலாம். ஆனால் போராட்டம் முழுமையாக முடிவுக்கு வரவில்லை. சினிமா துறையில் பெண்கள் இன்றும் சம ஊதியம், சம வாய்ப்புகள், படைப்புச் சுதந்திரம் மற்றும் தங்களது சொந்த நிபந்தனைகளில் துறையில் நிலைத்து நிற்கும் உரிமைக்காகப் போராடி வருகின்றனர். அந்த விவாதங்களுக்கு பெயர்கள் உருவாகுவதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே துர்காபாயின் போராட்டம் தொடங்கிவிட்டது. அவரை வரவேற்கும் வகையில் ஒரு நிலையான திரைப்படத் துறை அப்போது இல்லை. அவருக்கு முன் சென்று வழிகாட்டிய பெண் நட்சத்திரங்கள் இல்லை. அவரிடம் ஏஜென்ட் இல்லை. காஸ்டிங் இயக்குநர் இல்லை. பப்ளிசிஸ்ட் இல்லை. அவரிடம் இருந்தது ஒரு மகள், ஒரு திறமை, ஒரு நாடகக் குழு மற்றும் ஒரு முடிவு மட்டுமே. அவர் கேமராவின் முன் நிற்கத் தேர்ந்தெடுத்தார். அவருக்குப் பிறகு இந்திய சினிமாவுக்குள் நுழைந்த ஒவ்வொரு நடிகையும், துர்காபாய் காமத் திறக்க உதவிய அந்தக் கதவின் வழியாகத்தான் நடந்துவந்தார்.